Odbiornik telewizyjny Jantar typ OT 1492, produkowany przez Warszawskie Zakłady Telewizyjne (WZT) w latach 1959-1960, był przeznaczony do odbioru programu telewizyjnego. Pod względem układu elektrycznego jest to zasilana sieciowo, dwunastokanałowa superheterodyna z czarno-białym kineskopem oraz różnicowaną metodą odbioru fonii. Telewizor ten powstał jako jedno z urządzeń w serii odbiorników, których nazwy pochodziły od kamieni szlachetnych. Wśród nich były między innymi telewizory Szmaragd i Turkus, różniące się od Jantara jedynie obudową i wielkością kineskopu. Odbiorniki Jantar, Turkus i Szmaragd miały identyczny układ elektroniczny, opracowany przy maksymalnym wykorzystaniu części i elementów mechanicznych zastosowanych w poprzedzającym je modelu Belweder, produkowanym przez WZT w latach 1955-1957. Jantar stanowi przykład innowacyjnego podejścia do projektowania przedmiotów użytkowych. To w tym modelu odbiornika telewizyjnego, po raz pierwszy w Polsce, została wprowadzona obudowa kombinowana, do wykonania której wykorzystano tworzywo sztuczne (produkowane w różnych kolorach). Stanowi ona połączenie metalowej skrzynki i polistyrenowego frontu. Była lżejsza i tańsza w produkcji od wcześniej stosowanych obudów drewnianych. Niewątpliwą zaletą zastosowanego w konstrukcji rozwiązania jest całkowite odizolowanie obudowy od korpusu (chassis) odbiornika, co zapobiega niebezpieczeństwu porażeniu użytkownika urządzenia prądem. Obudowie nadano opływowy kształt, dodatkowo zmiękczając krawędzie i narożniki łukowatym bądź półkolistym profilowaniem. Odbiornik odznaczał się – jak na tamte czasy – nowoczesnym wyglądem, dzięki czemu w pełni uwidacznia się w nim estetyka przełomu lat 50. i 60. minionego wieku.

Opracowanie: Piotr Turowski, Filip Wróblewski

Odkurzacz to jeden z najbardziej praktycznych wynalazków XX wieku. Służy do oczyszczania różnych powierzchni z kurzu i sypkich zanieczyszczeń.

Początkowo odkurzacze były nieporęczne, hałaśliwe oraz nieopłacalne z handlowego punktu widzenia.
Pierwszy elektryczny odkurzacz Huberta Cecila Bootha był urządzeniem tak dużym, że nie mieścił się w budynku, więc odkurzanie odbywało się za pomocą rur wkładanych przez okna. Na początku lat 20. XX wieku odkurzacze stały się lżejsze, wydajniejsze i łatwiejsze w użyciu.

Prezentowany model Protos V. ST. 180 został wyprodukowany w zakładach Siemens-Schuckert Werke w latach 30. XX wieku. W roku 1925 zakłady Siemens-Schuckert rozpoczęły produkcję sprzętu gospodarstwa domowego oraz odbiorników radiowych pod marką Protos. Wcześniej marka ta należała do niemieckiego producenta samochodów i pojazdów użytkowych w Berlinie. W roku 1908 Simens-Schuckert przejął firmę i przeniósł ją do Siemensstadt. Produkcja tej marki zostało przerwane na początku lat 40. XX wieku.

Odkurzacz kształtem przypomina wiaderko z pokrywą, w której konstruktorzy umieścili sprężarkę odśrodkową, czyli wirnik z zamontowanymi promieniowo łopatkami. Kurz gromadzony był w materiałowym worku umieszczonym wewnątrz wiaderka.

Ciekawostka:
W 1926 roku na Wydziale Technicznym Uniwersytetu Rolniczego w Berlinie zostały przeprowadzone praktyczne testy znanych marek odkurzaczy. Najlepszą notę uzyskał odkurzacz Protos, jako ten który: „…ma najlepszy efekt ssania, charakteryzuje się dużymi uchwytami, jest łatwy w obsłudze i niezawodny, dlatego najlepiej nadaje się do usuwania kurzu domowego. Jest bardzo mocny oraz jego wykonanie jest bardzo dobre”.
W polskiej prasie z lat 30. XX wieku nazywany był „odkurzaczem kociołkowym”.

Aparat Frequenta służył do elektroterapii, czyli wykonywania leczniczego elektromasażu prądem o wysokiej częstotliwości od stu do dwustu pięćdziesięciu woltów.
Za wynalazcę tej metody uważa się Nicola Teslę, który zwrócił uwagę na to, że elektryczność o wysokiej częstotliwości dobrze wpływa na poprawę zdrowia. Cewka Tesli i prace na temat prądów o wysokiej częstotliwości stanowiły jego najważniejsze dokonania w dziedzinie elektroterapii.
Pierwsze urządzenia, znane jako Violet Ray (fioletowy promień), skonstruowane zostały w 1892 roku przez Paula Oudina – francuskiego lekarza i badacza. Powstanie aparatów było wynikiem spotkania Oudina z Teslą w Paryżu, podczas którego dyskutowali nad sposobem budowy oscylatorów terapeutycznych o wysokiej częstotliwości. Prowadząc dalsze badania nad zastosowaniem prądów o wysokiej częstotliwości w elektroterapii oraz nad wykorzystaniem prądów o częstotliwości radiowej (RF), Oudin współpracował z pionierem fizjologii i biofizykiem, doktorem Jacques-Arsènem d’Arsonvalem.
W prezentowanym aparacie generator wysokiego napięcia został połączony z transformatorem Tesli wbudowanym w rączkę, która służy jako uchwyt wymiennej „elektrody” wykonanej ze szkła. Elektrody wypełniano gazem szlachetnym, najczęściej neonem lub argonem. Gaz podczas pracy świecił na fioletowo, niebiesko lub różowo. Użytkownik masował elektrodą skórę, powodując przepływ prądu zmiennego o wysokiej częstotliwości przez ciało. Trzymając elektrodę w niewielkiej odległości od skóry, pacjent odczuwał mrowienie, przy kontakcie ze skórą czuł ciepło.
Urządzenie wyprodukowane zostało w niemieckich zakładach Velmag, Vereinigte Fabriken Elektrischer Messinstrumente und Apparate Leipzig-Godesberg GmbH w latach 30. XX wieku.

W okresie międzywojennym, kiedy dostęp do prądu miało coraz więcej gospodarstw, rosła popularność aparatów do elektroterapii. Znalazły zastosowanie w klinikach, wśród lekarzy, naturopatów i zwykłych ludzi.
Urządzenia były stosowane w leczeniu prawie wszystkim dolegliwościom organicznych, a czasem psychicznych. Przypisywano im cudowne właściwości uzdrawiające.

Aparat fotograficzny Rodenstock to aparat mieszkowy produkowany w latach 30. XX wieku przez niemieckie zakłady optyczne Optische Werke G. Rodenstock. Aparat z miechem to kolejny po aparatach skrzynkowych etap rozwoju konstrukcji aparatów fotograficznych. Zaletami konstrukcji elastycznego miecha z wysuwanym obiektywem są: możliwość zastosowania dużego zakresu ogniskowych, łatwość dokonania korekty perspektywy, wygoda składania, a także stosunkowo niewielkie wymiary po złożeniu. Urządzenie doskonale nadaje się do wykonywania makrofotografii, czyli takiej, w której rejestrowany obiekt zostaje odwzorowany w naturalnych rozmiarach lub jest nieznacznie powiększony. Wykonanie tego rodzaju fotografii umożliwiał system podwójnego wyciągu, polegający na umieszczeniu soczewki aparatu na wysuwanym łożysku, przytwierdzonym do opuszczanej klapy aparatu. Dodatkowo, dzięki pokrętłu i mechanizmowi przesuwu, wózek z miechem można wysunąć poza obrys klapy. Mechanizm soczewki wraz z migawką daje się także przesuwać na lewo lub prawo, wzdłuż osi frontowej aparatu. Takie rozwiązanie pozwala na stosunkowo łatwą regulację ogniskowej, a przez to ostrości obrazu.
Aparat był sprzedawany przez firmę Rodenstock, lecz nie był przez nią konstruowany. Posiada gotową obudowę i mechanizm mieszkowy zakupiony od innej firmy, zajmującej się produkcją i dostarczaniem takich urządzeń. Do gotowej kamery zostały zamontowany obiektyw Rodenstock wraz z migawką firmy Friedrich Deckel AG. Tak złożona całość była sprzedawana jako aparat fotograficzny Rodenstock. Była to typowa praktyka produkcji aparatów fotograficznych w tamtym czasie.
Firmę rodzinną Rodenstock, początkowo jako warsztat inżynierii precyzyjnej, w 1877 roku założyli w Würzburgu bracia Josef oraz Michael Rodenstock. W momencie powstania, firma nosiła nazwę Einzelhandelsfirma Optisches Institut G. Rodenstock. W 1883 roku siedziba dynamicznie rozwijającej się firmy została przeniesiona do Monachium. Z czasem przedsiębiorstwo wyspecjalizowało się w produkcji soczewek, opraw okularowych i przyrządów optycznych. Od początku XX wieku Rodenstock produkował serie obiektywów dla różnych producentów aparatów fotograficznych. Siłą przedsiębiorstwa była zdolność do wdrażania innowacyjnych pomysłów. Już w 1899 roku opracowano w nim pierwsze korekcyjne okulary przeciwsłoneczne z filtrem UV, a także „szkła diafragmowe”, czyli soczewki okularowe z czarną obwódką, która zapobiega niepożądanym refleksom na krawędziach. Wśród innych osiągnięć firmy można wymienić przesłonowe soczewki okularowe i soczewki dwuogniskowe. W 1968 roku Rodenstock był pierwszym w Europie producentem wprowadzającym soczewki samoprzyciemniające się, a w 1975 roku stworzył pierwsze na świecie soczewki z tworzywa sztucznego.

Opracowanie: Filip Wróblewski

Froterka to urządzenie elektryczne służące do czyszczenia, pastowania i polerowania podłóg, parkietów, paneli, drewna.

Prezentowany obiekt został wyprodukowany w szwedzkiej firmie AB Elektrolux, która zajmuje się produkcją sprzętu AGD od roku 1919 roku. Twórcą firmy był Axel Wenner-Gren, szwedzki przemysłowiec, który na początku XX wieku przewidział wielki potencjał tkwiący w produkcji urządzeń ułatwiających codzienne czynności w gospodarstwach domowych. Jednym z najbardziej wyczerpujących i czasochłonnych zajęć w domu było dbanie o podłogi. W 1925 roku Wenner-Gren zlecił opracowanie froterki, która miała być lepsza niż dostępne na rynku polerki. Urządzenie zostało zaprojektowane przez amerykańskich twórców Raymonda Loewy’ego i Lurelle Guilda, zatrudnianych w tym czasie w zakładach Elektroluxa. Froterka otrzymała nowy, trójkątny kształt umożliwiający dokładniejsze polerowanie powierzchni i została wyposażona w trzy szczotki. Napędzana była silnikiem komutatorowy o mocy dwustu trzydziestu wat, który osadzono na pokrywie urządzenia. Szczotki zostały połączone pasem transmisyjnym i umocowane na zatrzaskach, obracały się wokół własnej osi, każda w przeciwnym kierunku w stosunku do drugiej. Do polerowania można było też użyć tarcz wykonanych z filcu. Uruchomienie froterki polegało na zwolnieniu blokady, która znajduje się na końcu drążka i przechyleniu go do tyłu około trzydzieści stopni. To powodowało samoczynne włączenie silnika. Drążek froterki umożliwiał regulowanie wysokości w zależności od potrzeb osób obsługujących urządzenie. Umieszczono też na nim dwa haki pozwalające zwijać na nich kabel po skończonej pracy. Urządzenie przeznaczone było do froterowania podłóg zarówno w domach jednorodzinnych, jak i większych pomieszczeniach na przykład biurach, szpitalach i hotelach. Produkcję seryjną nowego produktu Elektrolux rozpoczął w 1927 roku. Model omawianej froterki został wyprodukowany na przełomie lat 30. i 40. XX wieku.
Ciekawostka:
Ten typ froterki stanowił model wyjściowy dla wytwarzanych w Polsce w latach 50., 60. i 70. XX w. urządzeń marek Motoruch i RFSG Rzeszów.
Na urządzeniach firmy Elektrolux sprzedawanych za granicą nazwę firmy zapisywano przez literę „c”. W 1957 roku nastąpiło ujednolicenie nazwy z Elektrolux na Electrolux na całym świecie.

Bibliografia:
A. Zarzycki, Zmechanizowany sprzęt domowy, Łódź 1970.

R. Fagerfjäll, Shape living for the better. Electrolux första 100 år, 2019, https://www.electroluxgroup.com/en/wp-content/uploads/sites/2/2019/02/shape-living-for-the-better-electrolux-forsta-100-ar.pdf, dostęp 27.05.2021.

Reality and Myth: A Symposium on Axel Wenner-Gren. The Wenner-Gren Center Stockholm, May 30–31 2012, red. Ilja Luciak, Bertil Daneholt, Sztokholm 2012, http://www.wennergren.org/sites/default/files/AWG.FINAL%20Version.%20May%2021.pdf, dostęp 27.05.2021.

Planimetr jest narzędziem umożliwiającym wyznaczanie pola powierzchni figur płaskich, na przykład danego obszaru na mapie. Pomiar powierzchni figur geometrycznych możliwy jest na wiele sposobów, co sprawia, że istnieje kilka typów planimetrów, które działają w oparciu o różne zasady działania i mają różny schemat budowy. Pierwszy planimetr skonstruował w 1814 roku Johann Martin Hermann, po czym w pierwszej połowie XIX wieku nastąpił gwałtowny rozwój różnych konstrukcji tych urządzeń. Prezentowany tutaj planimetr jest stosunkowo prosty. Ma formę ramki zaopatrzonej w nitki równolegle rozmieszczone w niewielkich odstępach. Po nałożeniu na rysunek lub mapę, ramka ta pozwala zmierzyć daną powierzchnię poprzez rozłożenia jej na szereg pasków, których łączna długość odpowiada powierzchni figury. Prezentowany przyrząd powstał około sto dwadzieścia lat temu w wiedeńskim zakładzie Josepha i Carla Neuhöferów, specjalizującym się w produkcji przyrządów geodezyjnych różnego typu. Uwagę zwraca duża precyzja wykonania mosiężnej ramki wraz z oznaczeniami i podziałkami. Egzemplarz ten do lat 60. XX wieku był używany przez krakowskiego geodetę do wykonywania map katastralnych.
Ciekawostka: nazwę „planimetr” próbowano w Polsce zastąpić nazwą „powierzchnik”, lecz określenie to nie przyjęło się i pozostano przy nazwie bazującej terminie łacińskim.

Bibliografia:
F. Kucharzewski, Planimetry polskie i ich wynalazcy, „Przegląd Techniczny” 1902, https://bcpw.bg.pw.edu.pl/Content/4521/przeglad_techniczny_1902_t40_nr21_s247.pdf, dostęp 2.06.2021.
M. Kluza, Polscy wytwórcy instrumentów naukowych w XIX wieku [w:] Polscy twórcy aparatury naukowej, red. A. Strzałkowski, seria Monografie, T. X, Kraków 2006, s. 277–285.
C. Neuhöfer, Neuhöfer & Sohn of Vienna, tłum. J. B. te Pas, „Bulletin of the Scientific Instrument Society” 1997, nr 52 (1997), s. 31-32, https://cdn.website-start.de/proxy/apps/ilai8i/uploads/gleichzwei/instances/83BA095F-F52A-41E5-A000-752EC15ABDB0/wcinstances/epaper/f390f418-fd31-482d-b173-cde29019c6ce/pdf/Neuh%C3%B6fer-&-Sohn.pdf, dostęp 01.06.2021.

Żarówka zastąpiła świece, lampy naftowe i gazowe stanowiące kiedyś uniwersalne, podstawowe źródła światła w domu, przemyśle oraz miejscach publicznych. Przyczyniła się również do popularyzacji elektryczności. Każda żarówka posiada trzonek podłączony do źródła prądu, szklaną bańkę, niekiedy, tak jak w prezentowanym przykładzie, spełniającą też funkcję dyfuzora rozpraszającego światło oraz włókno żarzące się pod wpływem przepływającego przez nie prądu. Ponadto zdarza się, że żarówka jest dodatkowo wyposażona we własny włącznik. Wolframowy żarnik został po raz pierwszy zastosowany w żarówce przez Aleksandra Nikołajewicza Łodygina w roku 1890. Wybór wolframu jako materiału na żarnik był podyktowany najistotniejszą właściwością fizyczną tego pierwiastka, czyli najwyższą wśród metali temperaturą topnienia (na poziomie 3422 °C). Żywotność żarówki jest ściśle związana z jej wydajnością świetlną, ta zaś wynika z temperatury roboczej osiąganej przez żarnik podczas świecenia. Im wyższa wydajność żarówki, tym wyższa temperatura jej żarnika i tym krótszy okres świecenia żarówki.
Prezentowany obiekt powstał w węgierskim zakładzie Tungsram zajmującym się produkcja żarówek oraz lamp elektronowych. Firmę założył węgierski przedsiębiorca Béla Egger w roku 1896. Jej nazwa stanowi ciekawą kombinację fragmentów angielskiej i niemieckiej nazwy wolframu, odpowiednio: tungsten, wolfram. W okresie II Rzeczpospolitej w Polsce działały Zjednoczone Fabryki Żarówek Tungsram będące filią węgierskiej wytwórni.
Ciekawostka: Powstające czasem w długo eksploatowanych żarówkach starego typu ciemne lub srebrzyste przydymienie na wewnętrznej powierzchni ich bańki to odkładający się wolfram, który uwolnił się z żarnika w czasie świecenia. Żarówki z przepalonym żarnikiem często mają bańki pokryte na tyle grubą warstwą wolframu, że stają się nieprzezroczyste.

Bibliografia:
The History of Tungsram 1896-1945, Budapeszt 1990, książka dostępna pod adresem: http://mek.oszk.hu/08800/08856/08856.pdf, dostęp 9.05.2021.

Odbiornik telewizyjny Awangard 55 to zasilana sieciowo superheterodyna z wbudowanym głośnikiem, zaopatrzona w dziewiętnaście lamp elektronowych oraz czarno-biały kineskop. Urządzenie było przeznaczone do odbioru programów telewizyjnych (na jednym z pięciu kanałów) lub stacji radiowych. Awangard był produkowany przez leningradzką Fabrykę im. Nikołaja Kozickiego – jedno z najstarszych, rosyjskich przedsiębiorstw w dziedzinie technologii komunikacyjnych i telekomunikacji. Założona w 1855 roku w Petersburgu, jako warsztaty Siemens i Galske, była jedną z pierwszych fabryk, które uruchomiły produkcję urządzeń telegraficznych. W zależności od potrzeb, profil produkcji wielokrotnie zmieniano. W XX wieku obejmował on między innymi: stacje i odbiorniki radiowe, urządzenia łączności dla floty i armii, a wreszcie produkcję odbiorników telewizyjnych. Model Awangard opracowano w Leningradzkim Instytucie Badań Naukowych nr 380. Wyprodukowano dwa modele telewizora: Awangard TL-1 i Awangard 55. Ten drugi różni się od poprzednika obudową, z której wyeliminowano górną pokrywę, pod którą krył się głośnik i pokrętła regulacyjne. W zmodernizowanej wersji pojawił się przełącznik kanałów na bocznej ścianie. Oba modele posiadały wbudowaną antenę umożliwiającą odbiór sygnału ze studia telewizyjnego w bliskiej odległości (od trzech do pięciu kilometrów). Łącznie wyprodukowano ponad sto tysięcy sztuk Awangard TL-1 (1953) i Awangard 55 (1955 -1958). Na przełomie 1956 i 1957 roku w Polsce, w Warszawskich Zakładach Telewizyjnych, uruchomiono produkcję kopii telewizora Awangard TL-1 pod nazwą Wisła.

Opracowanie: Piotr Turowski, Filip Wróblewski

Właz ma za zadanie zabezpieczać dostęp do studzienki, w której ulokowane są kluczowe elementy różnych podpowierzchniowych systemów infrastrukturalnych, na przykład wodomierz wewnątrz studzienki wodomierzowej lub złącza kabli i światłowodów, ulokowane w studzience teletechnicznej. Włazy zabezpieczają też wszelkiego typu studzienki w sieciach odprowadzających wodę i ścieki (studzienki rynnowe, drenażowe, kanalizacyjne i tym podobne). Włazy występują w różnych rozmiarach i kształtach oraz mogą być wykonane z różnych materiałów, ściśle wynikających z zastosowania danej studzienki i specyfiki miejsca jej instalacji.
Prezentowany obiekt jest typowym przykładem włazów stosowanych w pierwszej połowie XX wieku w sieciach wodociągowo-kanalizacyjnych. Powstał w Polskich Fabrykach Maszyn i Wagonów L. Zieleniewski SA. Firma ta jest jednym z najstarszych wytwórców maszyn na terenie Polski. Początki przedsiębiorstwa sięgają roku 1804, kiedy Antoni Zieleniewski otworzył w centrum Krakowa kuźnię. Syn założyciela, Ludwik, rozbudowywał firmę otwierając nowe fabryki na terenie miasta. W przeciwieństwie do wielu zakładów przemysłowych założonych w Krakowie w XIX wieku, firma przetrwała okres wojny i PRL. Dziś działa pod nazwą Zakłady Budowy Maszyn i Aparatury im. Ludwika Zieleniewskiego w Krakowie SA, jednak całość produkcji odbywa się w pobliskich Niepołomicach.
Ciekawostka: Obecnie coraz częściej prace serwisowo-konserwatorskie przy podziemnych elementach infrastruktury wykonywane są przy użyciu specjalistycznych robotów, zastępujących ludzi, kiedy warunki są trudne i niebezpieczne.

Bibliografia:
Kuźnica Zieleniewskich, strona Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie, https://www.mim.krakow.pl/kuznica-zieleniewskich, dostęp 9.05.2021.
Z. Wolfram, „L. Zieleniewski” – to brzmi dumnie!, oficjalna strona Zakładu Budowy Maszyn i Aparatury im. Ludwika Zieleniewskiego w Krakowie 2004, http://www.zieleniewski.com.pl/27,historia,50, dostęp 9.05.2021.

Polski Fiat 126p jest samochodem małolitrażowym, produkowanym w latach 1973-2000 na mocy licencji zakupionej w 1971 roku od firmy Fiat. Jego światowa premiera 9 listopada 1972 roku odbywała się w dwóch miejscach – w Turynie, oraz na Placu Defilad w Warszawie. W pierwszej połowie lat 70. XX wieku był nowoczesnym samochodem w swojej klasie, o przystępnych, jak na warunki PRL, kosztach wytwarzania. W związku z tym, słusznie pokładano w nim nadzieję na zmotoryzowanie kraju nad Wisłą.
Był wytwarzany w Fabryce Samochodów Małolitrażowych w Bielsku-Białej, później również w drugim zakładzie firmy, w Tychach. Początkowo jedynie montowano „polskie fiaty” z włoskich podzespołów, później części produkowano w Polsce, a niektóre (silniki, skrzynie biegów) wysyłano również do Włoch. Do 1980 roku Model 126 był produkowany równolegle we Włoszech i w Polsce, jako Fiat i Polski Fiat. Od 1980 roku był produkowany wyłącznie w Polsce, wciąż pozostając w ofercie fiata, co było pierwszym takim przypadkiem w historii włoskiej marki.
Popularny maluch jest głęboką modernizacją produkowanego od 1957 roku modelu 500, z którym współdzieli konstrukcję mechaniczną. Posiada dwudrzwiowe, samonośne nadwozie typu fastback. Jego wymiary umożliwiają przewód czterech osób i niewielkiego bagażu. Zespół napędowy składający się z dwucylindrowego, wolnossącego silnika benzynowego i czterostopnionwej skrzyni biegów znajduje się w tylnej części pojazdu. Napęd przekazywany jest na tylne koła. Przednie, niezależne zawieszenie kół ma konstrukcje wielowahaczową. Zastosowano w nim pojedynczy resor poprzeczny i amortyzatory teleskopowe. Tylne niezależne zawieszenie kół tworzą wahacze skośne, sprężyny śrubowe i amortyzatory teleskopowe. Wszystkie koła zostały wyposażone w hydrauliczne hamulce bębnowe, pracujące w układzie dwuobwodowym, bez urządzenia wspomagającego. W układzie kierowniczym zastosowano przekładnię ślimakową.
Licencja na produkcje tego pojazdu znacznie przyśpieszyła rozwój motoryzacji indywidualnej w Polsce. Chociaż dzisiaj uznalibyśmy Fiata 126p za samochód przeznaczonych wyłącznie do jazdy po mieście, w Polsce okresu PRL, wobec braku alternatyw, służył niemal do wszystkiego (długie trasy, przeprowadzki i tak dalej). Do 2000 roku w Polsce wyprodukowano 3 318 674 egzemplarzy. Prezentowany pojazd pochodzi z pierwszej serii produkcyjnej, montowanej z elementów dostarczanych z Włoch. Jest zachowany w oryginalnym stanie.

Opracował: Szymon Czyżyk